^{_{مي زند . اينك صبح ديگري است ، آري ..آغازي براي روشنايي خفته در}}

^{_{دل ظلمت. كوچه هاي آرام شب تا دمي ديگر تن به پاي عابران مي دهند}}

^{_{و زير كوبش قدمهاي مسافران سكوت مي كنند. سكوت اما تا دمي ديگر}}

^{_{شكسته مي شو د .}}

^{_{مسافران هر يك به سويي و هدفي را مي پويند..}}

^{_{هر يك گامي بر مي دارند به راهي ، سويي به آرزويي و اضطرابي در}}

^{_{خاطر شايد از رازهاي نهان در سينه..}}

^{_{انوار آفتاب مي جوشد و سياهي گويي هرگز وجود نداشته در دل آسمان}}

^{_{محو و نابود مي گردد. ابرها كه گويي هر يك آرزويي انساني است بر}}

^{_{مركب باد به سويي مي گريزد و در من اين كلام تداعي مي شود كه}}

^{_{شايد معناي آرزو به نامرادي است.}}

^{_{آسمان سترگ غرور ظلمت را مي شكند و بر خويش فرياد روشني جاري}}

^{_{مي سازد ..}}

^{_{آري ..امروز روز ديگري است ..طلوعي شايد و غروبي ناگزير}}

^{_{زندگي پر از حرفهاي ناگفته است ، حرفهايي كه گفتنشان هرگز بهبود}}

^{_{نمي بخشد زخمهاي كهنه روح را..}}

^{_{زندگي در تداوم آغازي است گنگ كه بهت زده و متاثر از آن آدمي است}}

^{_{سرا پا درگير در ضجر.}}

^{_{زندگي فرجامي نافرجام است در تكرار.. در تكرار ..}}